strofa trójwersowa, której środkowy wers rymuje się z pierwszym i trzecim wersem następnej strofy (w układzie rymów aba bcb cdc ded…). Utwór pisany t. jest zakończony zwykle jednym lub kilkoma wersami dopełniającymi; klasycznym przykładem jest początkowa strofa Boskiej Komedii Dantego: "W życiu wędrowca, na połowie czasu, / Straciwszy z oczu szlak nieomylnej drogi, / W głębi ciemnego znalazłem się lasu". W liryce pol. stosowali t. m.in.: J. Kochanowski w Pieśniach, J. Słowacki w wierszu Rzym, A. Asnyk w Sonetach nad głębiami, L. Staff, J. Kasprowicz w poemacie Chrystus.