Németh László
(1901-75) węg. pisarz, dramaturg, publicysta, eseista. Ojciec N. był nauczycielem pochodzącym z bogatego chłopstwa. N. ukończył studia medyczne. W latach 1932-36 był red., wydawcą, autorem artykułów w piśmie "Tanú". W okresie 1949-53 pracował jako nauczyciel. Wiejski rodowód wywarł znaczny wpływ na twórczość pisarza, który w swoich esejach (m.in. zbiory Magyarság és Európa, 1935; Az értelmiség hivatása, 1944) głosił ideę odrodzenia Węgier, opartą na koncepcji etycznego samodoskonalenia się poszczególnych ludzi, jednostek, a nie całego organizmu społecznego. Siłą kulturotwórczą był wg N. lud - sukcesor odwiecznych cech charakteru narodowego. W teorii tzw. trzeciej drogi N. mówił o przekształceniu się społeczeństwa w zbiorowość ludzi światłych i wykształconych, między którymi zanikną podziały klasowe. W powieściach z elementami autobiografii Odraza (1947), Grzech (1936), Litość (1965), Żałoba (1935) dokonał pisarz analizy psychol. społeczeństwa węg. okresu międzywojennego. Ponadto autor dramatów hist. i społ.-obyczajowych: Galilei (1955), Cseresnyés (1942), Ojciec i syn (1961), przekładów z literatury czes., ros., ang.
Németh László