(1881-1955) malarz franc. W czasie I wojny świat. walczył pod Verdun. W 1911 r. wystawiał na Salonie Niezależnych. Początkowo malował kubistyczne przedmioty sprowadzone do geometrycznych stożków, walców, wieloboków. W 1917 rozpoczął się intensywny, niezależny rozwój twórczy L. zafascynowanego cywilizacją przemysłową: malował holowniki, wagony, robotników, kierowców. W obrazach o wielkiej płaszczyźnie oddawał rytm i precyzję maszyn, przestrzeni, plam barwnych; tworzył syntezę schematycznie ukazanych przedmiotów, zdarzeń, ludzi (np. Miasto, Klucze). Po 1921 postacie w obrazach L. występują na podobnej zasadzie jak fragmenty architektury, kół, maszyn, uprzedmiotowione dodatki wielkiego mechanizmu w spoczynku, później występują jak automaty i manekiny. Z tego okresu pochodzą słynne Le Mécanicien, Wielkie śniadanie. W latach 20. L. uprościł formy, zapełnił kolorem, tworzył wielkie dekoracje ścienne, np. na wystawie sztuk pięknych w Brukseli, w Palais de la Découverte w Paryżu; projektował kostiumy do Baletów Szwedzkich, współtworzył film Mechaniczny balet (1924). Próbował otrzymać syntezę ruchu i statyczności. Twórczość L. oraz jego działalność pedagog. wywarły wielki wpływ na sztukę współcz., zwł. na sztukę użytkową lat 20.