Jünger Ernst
(1895-1998) niem. prozaik, eseista, entomolog; postać niezwykle kontrowersyjna. Zawsze był czynnie zaangażowany w życie polit. Walczył jako ochotnik w I wojnie światowej. W latach 1919-23 jako oficer Reichswehry opracował nowy regulamin piechoty. Z początku duże nadzieje na narodową odnowę pokładał w Hitlerze, któremu dedykował reportaż Feuer und Blut (1925). W latach 1926-30 współpracował z czasopismami "Arminius", "Der Vor-
marsch", "Standarte", które propagowały hasła konserwatywno-nacjonalistyczne. Wkrótce nawiązał kontakty z kołem tzw. konserwatywnej rewolucji tworzącej opozycję do gł. nurtu partii narodowosocjalist. Z pierwszego okresu twórczości J. pochodzą: Książę piechoty. W nawałnicy żelaza (1920) - powieść-dziennik przynosząca obraz I wojny światowej; eseje i reportaże, m.in. Der Kampf als inneres Erlebnis (1922), Die totale Mobilmachung (1931), Der Arbeiter (1932). W 1933 r. sprzeciwił się przymusowi wstąpienia do nazistowskiej Pruskiej Akademii Literatury. Po wydaniu powieści Na marmurowych skałach (1939), która była alegorycznym oskarżeniem narodowego socjalizmu, pisarza objęto zakazem publikowania. W czasie II wojny światowej przebywał jako kapitan Wehrmachtu w Paryżu. W 1944 r. został zwolniony ze służby. Po zakończeniu wojny J. nie wyraził zgody na denazyfikację, dlatego alianci podtrzymali zakaz publikowania jego dzieł. Autor: utopijnych powieści Heliopolis (1949), Gläserne Bienen (1957), Sycylijski list do człowieka na księżycu (1929) - w którym zawarł własny program estetyczny, wprowadził do niem. literatury realizm magiczny, dzienników (m.in. Das abenteuerliche Herz, 1929; Gärten und Straßen, 1942), tomów esejów Blätter und Steine (1934), An der Zeitmauer (1959), Der Weltstaat (1960), które uważane są za jedno z ciekawszych zjawisk XX-wiecznego piśmiennictwa niem.
Jünger Ernst