(1770-1843) niem. poeta, epik, dramaturg okresu klasycyzmu. W latach 1788-93 studiował teologię w Tybindze, gdzie zaprzyjaźnił się z Heglem i Schellingiem. Tworzył zaledwie przez 10 lat, ponieważ w 1802 r. popadł w obłęd. Dalsze lata swego życia spędził w zakładzie dla psychicznie chorych. Wielbiciel świata antycznego, który był dla niego wzorem idealnego porządku społ.; opiewał jego urok w odach i hymnach (m.in. Hymne an die Freiheit, 1791; Hymne an die Manschheit, 1792; An die Deutsche, 1799), z wirtuozerią posługiwał się antyczną metryką. Najważniejsze dzieło H. stanowi powieść liryczna Hyperion, albo Eremita w Grecji (1797-99) - pisana w formie listów tytułowego bohatera do niem. przyjaciela Bellarmina, była wyrazem głębokiego patriotyzmu pisarza, troski o współczesne mu Niemcy, stanowiła próbę połączenia antyku z tradycją kultury Zachodu. H. dokonywał także tłumaczeń gr. literatury i poezji.