Dürrenmatt Friedrich
(1921-90) szwajc. dramaturg, prozaik, eseista, reżyser i teoretyk teatru, tworzący w języku niem. Syn pastora protestanckiego. W Berlinie i Zurychu studiował teologię, filozofię i germanistykę. Po pierwszych sukcesach swoich sztuk (m.in. Napisane jest, 1947) D. poświęcił się wyłącznie pracy lit. Był niezwykle surowym krytykiem społeczeństwa 2. poł. XX w. Zgodnie z własną koncepcją dramatu (2 zbiory rozpraw z 1966 i 1977) D. twierdził, że współczesną problematykę można przedstawić jedynie w tragikomedii, stąd obecność groteski, parodii, farsy w jego utworach. Autor sztuk, które na stałe weszły do światowego repertuaru teatrów: Romulus Wielki (1949), Anioł zstąpił do Babilonu (1953), Wizyta starszej pani (1956), Frank V (1959), w których ukazuje chwiejność i moralną ułomność ludzi, dokonuje osądu ich postępowania, przedstawia konflikt między jednostką a zbiorowością. W sztuce Fizycy (1962) podejmuje D. problem odpowiedzialności uczonego za jego odkrycia i bezradność wobec nieodpowiedniego ich wykorzystania. Kolejne sztuki: Meteor (1966), Król Jan według Szekspira (1968), komedia Zwłoki (1977) oraz groteska polit. z aluzjami do pol. stanu wojennego Achterloo (1983). D. jest również autorem słuchowisk (Stranitzky i bohater narodowy, 1959; Herkules i stajnia Augiasza, 1954; Proces o cień osła, 1958), powieści i opowiadań kryminalnych, w których zajmuje go przede wszystkim problematyka moralno-filoz.: Sędzia i jego kat (1950), Kraksa (1956), Obietnica (1958), Zlecenie albo O obserwacji obserwatora obserwatorów (1986), Dolina pomieszania (1989).
Dürrenmatt Friedrich