Woronicz Jan Paweł
(1757-1829) poeta, jezuicki kaznodzieja, orator, członek Tow. Przyjaciół Nauk; autor mów i pism polit., w których głosił mesjanistyczne idee o posłannictwie narodów słowiańskich, także postawę prowidencjalizmu. Prymas Królestwa Polskiego, który koronował na króla Polski cara Mikołaja I (1829, scena ta znalazła odbicie w Kordianie J. Słowackiego). Do historii lit. wszedł jako autor Hymnu do Boga (1810), poematu Świątynia Sybilli. Poema historyczne w czterech pieśniach (1801), podejmującego ideę gromadzenia i opisywania narodowych pamiątek, wyrażoną przez poetę wizyjnie i proroczo. Podobny w nastroju jest również poemat Sławniejsze czyny Polaków (1817), epopeja Jagiellonida (1817). Znaczenie twórczości W. tkwi w preromantycznym charakterze narod. poezji: kulcie dawności, swojskości, umiłowania tradycji i mesjanistycznych idei. M. Mochnacki uważał W. za twórcę natchnionego, nazywając go "najstarszym poetą w kościele pamięci narodowej".
Woronicz Jan Paweł