Gorki Maksym, właśc. Aleksiej Maksymowicz Pieszkow
(1868-1936) ros. prozaik, dramaturg, publicysta. Wcześnie osierocony przez rodziców, przez 10 lat wędrował po Rosji w poszukiwaniu pracy i wiedzy. Tułacze dzieciństwo i młodość zaciążyły na jego psychice i twórczości (stąd pseudonim, ros. gorkij = gorzki). Zaangażowany w działalność rewolucyjno-propagandową był pod nadzorem policji (1898-17), trzykrotnie więziony (1898-1901). W 1905 r. wstąpił do SDPRR. W latach 1907-13 przebywał na Capri jako emigrant polityczny, po amnestii (1913) wrócił do Rosji. W 1921 r., rozczarowany rewolucją, ponownie opuścił Rosję, w 1931 r. powrócił jednak do kraju na stałe. W 1929 mocą bezprecedensowej uchwały KC WKP uznany za "wielkiego pisarza rewolucyjnego", przyjął rolę przywódcy lit. radzieckiej i teoretyka realizmu socjalistycznego. Autor utworów prozatorskich: Makar Czudra (1892), Szkice i opowiadania (1898-99), Czytelnik (1895-98), Czełkasz (1895), Konowałow (1897), Malwa (1897), Stadło Orłowów (1897), Byli ludzie (1897), Foma Gordiejew (1899), Matka (1906), Miasteczko Okurów (1909), Życie Matwieja Kożemiakina (1911), Artamonow i synowie (1925), sztuk teatralnych: Mieszczanie (1902), Letnicy (1904), Dzień słońca (1904), Barbarzyńcy (1905), Wassa Żeleznowa (1910), Jegor Bułyczow i inni (1932); autobiograficznej trylogii Dzieciństwo (1913), Wśród ludzi (1916), Moje uniwersytety (1923). W. Pudowkin nakręcił w 1927 r. film na podstawie powieści Matka, a B. Brecht dokonał jej adaptacji scenicznej (1930).
Gorki Maksym, właśc. Aleksiej Maksymowicz Pieszkow