spółgłoskowe pismo alfabetyczne, stworzone na terenie Fenicji przez ludy północnosemickie w II tysiącleciu p.n.e. Złożone z 22 liter oznaczających spółgłoski; najstarsze zapisy pochodzą z X w. p.n.e.; przetrwało do IV w. n.e. (pismo neofenickie), odegrało doniosłą rolę w tworzeniu cywilizacji greckiej; uzupełnione znakami samogłoskowymi rozwinęło się w alfabet grecki, a pośrednio łaciński.